De kunst van het multigenerationeel denken in beleggen

Er zijn families in Europa die al meer dan een eeuw dezelfde bedrijven bezitten. Niet omdat zij vergeten zijn ze te verkopen, maar omdat zij een filosofie van eigenaarschap hebben ontwikkeld die fundamenteel verschilt van wat de meeste beleggers kennen. Zij denken niet in kwartalen of zelfs jaren. Zij denken in generaties. En de resultaten, gemeten over die langere tijdshorizon, zijn ronduit buitengewoon.

Het is een model dat in Europa vaker voorkomt dan elders, en dat de afgelopen decennia bewezen heeft dat het de meeste alternatieve benaderingen van vermogensbeheer overtreft. De vraag is wat er precies achter zit, en wat gewone langetermijnbeleggers ervan kunnen leren.

Wat multigenerationeel denken inhoudt

Wanneer een familie een groot industrieel bedrijf bezit en van plan is dat belang door te geven aan de volgende generatie, verandert het besluitvormingsproces fundamenteel. De tijdshorizon voor een investering is niet langer zes maanden of twee jaar, maar tien, twintig of dertig jaar. Dat heeft concrete gevolgen voor hoe beslissingen worden genomen.

Een manager die weet dat zijn bedrijf over drie jaar mogelijk verkocht wordt, heeft er belang bij de winst op korte termijn te maximaliseren, ook als dat ten koste gaat van investeringen die pas over vijf jaar vruchten afwerpen. Een familie die plannen voor de volgende generatie maakt, heeft er juist belang bij die investeringen wel te doen, zelfs als ze de winst op korte termijn drukken. Het gaat om de waarde van het bedrijf over tien jaar, niet om de kwartaalcijfers van volgend jaar.

Betrokken eigenaarschap als concurrentievoordeel

Het tweede kenmerk van succesvolle multigenerationele holding families is wat men betrokken eigenaarschap noemt. Zij zijn niet passieve aandeelhouders die afwachten wat het management doet. Zij nemen zitting in raden van bestuur, zij benoemen en vervangen topmanagers, zij sturen de strategische richting van de bedrijven waarin zij investeren. Dat is niet inmenging in de dagelijkse bedrijfsvoering, maar het uitoefenen van de rechten en verantwoordelijkheden die bij significant aandeelhouderschap horen.

De praktische gevolgen zijn merkbaar. Bedrijven met een betrokken, langetermijnaandeelhouder aan het roer investeren meer in onderzoek en ontwikkeling, behouden hun topmanagement langer, nemen minder schulden op voor korte termijn rendementsverhoging, en zijn beter in staat door economische neergang te navigeren zonder gedwongen te worden activa te verkopen op het slechtste moment. Dat zijn allemaal factoren die op de lange termijn bijdragen aan superieure rendementen.

Schaal en netwerk als beschermende wal

Een derde element van het multigenerationele holdingmodel is de waarde van de netwerken en reputaties die over decennia zijn opgebouwd. Een familie of instelling die al honderd jaar kapitaal verstrekt aan bedrijven en bewezen heeft betrouwbaar te zijn als langetermijnaandeelhouder, heeft toegang tot transacties, managementtalent en marktinformatie die nieuwkomers eenvoudigweg niet hebben. Die toegang is een economische wal die moeilijk na te bootsen is.

Op Curacao kennen we dit principe ook. Families die generaties lang hebben gehandeld, gebouwd en belegd, beschikken over een netwerk en reputatie die nieuwe partijen jaren kost om op te bouwen. Het is een vorm van immaterieel kapitaal dat zelden op een balans staat maar wel degelijk een deel van de waarde van een onderneming verklaart.

Wat de langetermijnbelegger hiervan kan leren

Voor de individuele belegger zijn er meerdere lessen te trekken uit het succes van de multigenerationele holdingfamilies. De eerste is de kracht van geduld. Wie zijn beleggingshorizon verlengt van maanden naar jaren, elimineert automatisch een groot deel van de kosten en fouten die gepaard gaan met te frequent handelen. De tweede les is de waarde van concentratie in kwaliteit. Multigenerationele families diversifieren breed, maar zij concentreren hun inzet op bedrijven waarvan zij de kwaliteit door en door kennen. Zij verkopen niet bij de eerste tegenwind.

De derde les is die van de institutionele structuur. De beste langetermijnbeleggers richten hun eigenaarschap zodanig in dat korte termijn druk geminimaliseerd wordt. Dat kan via stichtingen, via aandelenstructuren met meerdere stemrechten, of eenvoudigweg via een persoonlijke filosofie die niet toestaat dat dagelijkse koersschommelingen beslissingen dicteren.

Beleggen over generaties is geen abstracter ideaal. Het is een bewezen strategie die, mits consequent toegepast, de meeste alternatieven overtreft. En voor wie de luxe heeft van een langetermijnhorizon, is het simpelweg de meest rationele manier om vermogen op te bouwen en te behouden.

---

Disclaimer

Dit artikel wordt gepubliceerd door Solar Asset Management N.V. uitsluitend voor algemene informatieve en educatieve doeleinden. Het geeft de persoonlijke opvattingen van de auteur weer op het moment van schrijven en vormt geen beleggingsadvies, aanbeveling, aanbod of uitnodiging tot het kopen of verkopen van enig effect of financieel instrument. Verwijzingen naar specifieke bedrijven zijn illustratief en mogen niet worden opgevat als koop- of verkoopadvies. Beleggen brengt risico's met zich mee, waaronder het mogelijke verlies van de inleg. In het verleden behaalde resultaten bieden geen betrouwbare indicatie voor de toekomst. Lezers worden geadviseerd om een gekwalificeerd financieel adviseur te raadplegen voordat zij op basis van hun persoonlijke omstandigheden een beleggingsbeslissing nemen. Solar Asset Management N.V. staat onder toezicht van de Centrale Bank van Curacao en Sint Maarten (CBCS).